دوست داشتن کسی در حکم خواندن اوست. در حکم آن است که بتوانیم تمامی جمله‌هایی که در دل «دیگری» است را بخوانیم ... هولناک‌ترین اتفاقی که می‌تواند میان دو انسان دل‌بسته‌ی یکدیگر روی دهد، این است که یکی از آن دو گمان برد که همه‌چیز دیگری را خوانده است و این سبب شود که از او دور شود ... دل «دیگری» کتابی است که به تدریج نگاشته می‌شود و جمله‌های آن می‌تواند با گذشت زمان «غنا» یابد. ساخت و پرداخت دل آدمی تنها آنگاه به نقطه پایان می‌رسد که مرگ آن را از میان ببرد.

 

این جملات مرا به یاد بیتی از «بیدل» انداخت:

در زندگی، مطالعه دل غنیمت است

خواهی بخوان و خواه مخوان، ما نوشته ایم.